Z okładki:

...Te dźwięki: słyszane nawet we mgle. Ale czasami te dźwięki - jak ból - słabły i powstawała jedynie mgiełka. Pamiętał ciemność: nieprzenikniony mrok, który trwał przed nadejściem mgiełki. Niech stanie się światłość, nawet zamglona, bo światło było dobre... Ból znajdował się gdzieź poniżej poziomu dźwięków. Ból był wschodem słońca i południem jego uszu. To wszystko co wiedział. Przez jakiś czas - miał wrażenie, że bardzo długo - te dźwięki były jedynymi odgłosami zewnętrznej rzeczywistości. Nie miał pojęcia kim był, gdzie się znajdował, ale w gruncie rzeczy w ogóle go to nie obchodziło. Chciał umrzeć...