Znudzony monotonią wygodnego życia, angielski lekarz Lemuel Guliwer wyrusza na morza południowe w poszukiwaniu przygody. Jako rozbitek trafia do cesarstwa Liliputu, którego maleńcy mieszkańcy toczą zaciekłą wojnę z sąsiednim królestwem Blefusku. Przyjdzie mu jeszcze odwiedzić inne niezwykłe krainy, gdzie będzie musiał skonfrontować sposób myślenia i system wartości Europejczyka z całkowicie odmiennymi kulturami i obyczajami.

Najsłynniejsze dzieło Irlandczyka Jonathana Swifta po raz pierwszy ukazało się w 1726 roku i jest od tego czasu nieustannie wznawiane. Powieść weszła do kanonu największych osiągnięć literatury Zachodu jako nie mająca sobie równych ostra satyra na ludzką naturę i zadufanie „człowieka cywilizowanego”.

Jest to też wyśmienita parodia popularnych relacji z podróży i powieści przygodowych.

Proszę poczytać sobie recenzje/komentarze na lubimyczytac.pl. Oto jeden z wielu wpisów:
"Któż nie zna najsławniejszego podróżnika stworzonego przez Jonathana Swifta? Myślę jednak, że niewiele osób sięgnęło po jego opowieść w niezmienionej postaci. Podróże Guliwera to oczywiście opis jego przygód po dość niezwykłych światach. Rzecz jasna zakochana w fantastycznych podróżach musiałam sięgnąć po powieść Jonathana Swifta, żeby dowiedzieć się co było dalej... po odwiedzinach w kraju liliputów i olbrzymów! Największą zaletą tej opowieści jest forma dziennika, mapy i daty pozwalające łudzić się, że wyprawy te naprawdę się zdarzyły. Czy ja użyłam słowa łudzić się? To straszne! Jest to zdecydowanie opowieść dla dorosłych i młodzieży, gdyż nie dość że autor używa dla nas nieco archaicznego języka, to wkłada do swojej opowieści sporo opisów często dość obrzydliwych. Podróże Guliwera to nie jedynie książka, ale filozofia!"