"Bruderszaft z Belzebubem" to książka niezwykła. To podróż pełna metafor i anegdot przez mityczne czasy PRLu. To także opis przeżyć towarzyszących przemianom ustrojowym widzianych oczami emigranta (bynajmniej nie z wyboru). To w końcu niesłychana gratka dla wszystkich Polaków, miłośników języka polskiego i patriotów. Maciej Rybiński posługuje się naszym rodzimym językiem jak wprawny fechmistrz szpadą. Pomijając swoiste poglądy autora, z którym można się zgadzać i utożsamiać, albo którego można negować i nie szanować, oddać należy mu podziwu godną wprawę z jaką porusza się po meandrach i zawiłościach języka polskich wieszczów narodowych. "Bruderszaft z Belzebubem" nasycony jest ironią i cynizmem. Książkę się połyka, z poczuciem niedosytu, że ma tylko 215 stron i ani jednej przezabawnej historii więcej.

Napisali o książce:

"Jest w naszym mieście jeden porządny człowiek, a i to świnia" - mówią bohaterowie Gogola. A w "Bruderszafcie z Belzebubem" nie ma nawet jednego. Bo choć Maciej Rybiński jest z Pierwszej Kadrowej naszego felietonu, ta minipowieść, to pijane, tragikomiczne, najnowsze polskie "Wesele" też mu się udało. Choć nie jest - uprzedzam - cienką zupką, ale gęstym, esencjonalnym bulionem na smaku naszego realu. Bulionem, który łyknęłam jednym haustem. Brawo, Ryba. Gotuj tak dalej. Klauni mają obowiązek mówienia prawdy.
Joanna Siedlecka, krytyk literacki

"Bruderszaft z Belzebubem" to wolteriańska powiastka o najnowszej historii. Między grudniem '81 a czasami najnowszymi, między Nikaraguą a Jokohamą, między Gombrowiczem a Konwickim, między groteską PRL a groteską III RP, między jednym a drugim kieliszkiem nasz bohater Mści próbuje zrekonstruować swoją i naszą tożsamość.
Bronisław Wildstein, pisarz, publicysta "Rzeczpospolitej i TVP"